Biografie Duke Ellington

Tegen de tijd van zijn overlijden in 1974 wordt hij beschouwd als één van ’s werelds grootste componisten en muzikanten. De Franse regering geeft hem de hoogste onderscheiding, the Legion of Honor. In Amerika ontvangt hij teven de hoogst mogelijk onderscheiding, the Presidential Medal of Freedom. Hij speelt in zijn leven zowel voor het gewone volk als voor koningshuizen, en in totaal staat hij meer dan 20.000 keer op het podium. Hij was The Duke, Duke Ellington.

Edward Kennedy Ellington wordt in 1899 in Washington D.C geboren. Zijn ouders brengen hem van jongs af aan het belang van muziek bij. Op zijn zevende begint hij met pianolessen, wat hij zelf in eerste instantie niet leuk vindt aangezien Duke op die leeftijd honkballer wil worden. Hij vergeet zijn piano en gaat kunst studeren aan Armstrong Manual Training. Als hij tijdens zijn studie in gesprek komt met pianist Harvey Brooks, voelt hij een plotselinge drang om zijn piano te bespelen. Als hij thuis achter zijn piano plaatsneemt is dit het begin van een belangrijk deel muziekgeschiedenis.

Door zijn aangeboren talent voor de piano heeft Duke al snel optredens in clubs. Drie maanden voordat hij moet afstuderen stopt hij zijn opleiding om professioneel pianist te worden. In 1917 vormt hij zijn eerste groep ‘The Duke’s Serenaders’. In 1923 verhuist Ellington naar New York, waar hij voor het eerst op de radio te horen is en zijn eerste album opneemt. Dit is het begin van zijn uitzonderlijke loopbaan, die hem over de gehele wereld zal brengen. Bekende werken van Ellington zijn onder andere ‘Rockin’ in Rhythm’, ‘Satin Doll’, ‘New Orleans’, ‘A Drum is a Women’, ‘Take the 'A' Train’, ‘Happy-Go-Lucky Local’, ‘The Mooche’, en ‘Crescendo in Blue’. Hij begeleidt daarnaast grootheden als Miles Davis, Cab Calloway, Dizzy Gillespie, Ella Fitzgerald, Tony Bennett en Louis Armstrong.